"Verkaffer" jou kind

deur Vlad du Plessis,

In die laat sewentiger jare toe ek op skool was, is Xhosa as skoolvak deur die Kaaplandse Onderwys Departement ingestel. Aanvanklik het dit heel onskuldig voorgekom. As jongelinge het ons nie veel ag daarop geslaan nie. Immers was daar geen eksamens betrokke nie. Dit was egter ‘n irritasie vir laerskoolkinders vir wie dit addisionele huiswerk mee gebring het.

Dit is interessant dat hierdie verwikkeling juis plaasgevind het in ‘n era toe die Nasionale Party toenemend rigtingloos en die pad begin byster raak het. Selfs toe ons Xhosa-juffrou vir ons Nkosi Sikelel' iAfrika maak sing het, het ons geen idee gehad wat die lied behels nie. Die onderwyseres het dit as ‘n onskuldige geloofsliedjie aan ons verkoop. Ons het geen benul gehad dat dit die lied van ‘n moordadige tereurgroep, die ANC, was nie.

Tenspyte van hierdie vroeë poging om jong Afrikanerkinders mak te maak vir die ongure Afrika kulture, was Christelike Nasionale Onderwys nog goed opdreef om ons terselfdertyd weerbaar teen die Rooi Gevaar te maak. Laasgenoemde was ‘n daadwerklike bedreiging, een wat oplaas die stryd teen ons sou wen. Terugskouend was die aanbieding van swart tale (kulture) aan jong kinders te same met die konstante klem op ‘parraatheid’ ‘n totale teenstrydigheid. Hierdie teenstrydigheid was tekenend van die warboel en rigtingloosheid waarin die NP regering oor die daaropvolgende dekade sou verkeer.

Sowat ‘n week gelede sê ‘n kennis van my, wat in Pretoria woon, hoe onstellend sy dit vind dat die Onderwys Departement alles in hul vermoeë doen “om ons kinders te verkaffer”. Sedert die aanvang van die huidige bedeling is Afrikanerskoliere aan beide ‘n Afrikaner-vyandige sillabus, sowel as die barbaarse kultuurgewoontes van swart skoliere blootgestel. Terselfdertyd word Afrikanerkinders gebombardeer met die regime en die privaatsektor se pogings om rasvermening met die Afrikaan as ‘n utopiese ideal voor tehou. Afrikanerskoliere word konstant bewus gemaak van watter skurke ons as Afrikaners is. Die sillabusse verteenwoordig ‘n onakurate en kommunisties propagandistiese wanvoorstelling van ons land se geskiedenis. Om elke hoek en draai word ons kinders skaam gemaak vir hulle herkoms. Kinders wie se ouers nie sterk staan teen hierdie ondermynende veldtog nie sal hullself gemaklik vereenselfwig met die nuwe pseudo-Anglisistiese Bantoekultuur.

Asof dit nie erg genoeg is nie, is daar nou die Wêreld Sokkerbeker. Skole neem gulhartig aan hierdie seëviering van die swarte se nasionale sport en die hoogtepunt van sestien jaar se misrabele ANC administrasie deel. Ongelukkig moet ek my skaam vir die vele Afrikaners wat met oortuiging aan hierdie wêreldfees van die ANC en FIFA deelneem. Mense wat met misplaaste trots die onderbroekvlag van verdrukking op hul motors vertoon, is ook besig om hul bloedjies in oorgawe met vuvuzelas, Bafana Bafana kleure en allerhande bantoeparafanelia toe te rus. Dat dit nie reeds erg genoeg is dat die ANC-gesinde media en die regime die wereld van die Afrikaan en die leun van die reenboognasie ewig in ons keelgatte afdruk nie, sluk te veel Afrikaners hierdie selfvernietegende simbole met gulsigheid.

By die draai van die vorige eeu was dit Cecil John Rhodes se oogmerk om Kaapse Afrikaners te de-etnifiseer deur hulle aan rugby verslaaf te maak. Ook boerekrygers is in oorlogsgevangeniskampe deur rugby gepassifiseer. Sedert hierdie verslawende Engelse tydverdryf in ons kultuur opgeneem is het Afrikaners hulself meer bekommer oor die ‘spel’ as oor hul stryd om oorlewing op hierdie ongenaakbare kontinent. Selfs I.L. Devilliers het opgemerk, dat die ideaal om internasionale rugby te speel ‘n rol by ons oorgawe in 1994 gespeel het. Kort daarna het Nelson Mandela, oor wie die boek Playing the Enemy geskryf is, hierdie verspotte spel verder aagewend om Afrikaners weereens onskadelik te stel.

Met die Sokker WB is Afrikaners weer gretig om ‘n balsport, wat selfs nie deur hulle gespeel word nie, aan te wend om die pyn van onderdrukking uit te doof. Geen mens kan teen sy vyand weerbaar wees en terselfdertyd die vyand se kultuur-(en sport-) aktiwiteite ondersteun nie. Hierdie punt is soveel te meer waar vir die weerlose verstand van ‘n kind. In die apartheidsjare het swartes enige span wat teen die Springbokke gespeel het ondersteun. Hoewel Afrikaners in ‘n tyd van kruipende volksmoord leef, wat veel erger as apartheid is, ondesteun hulle die swart onderdrukker se vertoon van die NSA aan die wêreld. Is hierdie ‘n geval van Stockholmsindroom waar die slagoffer die terreurmaker lief het? Geniet Afrikaners die pyniging?

Dat volwasse Afrikaners die vyand wil verheerlik is sekerlik erg genoeg, maar dat hulle hul kinders deur die skole en in die huis hierby insleep skree ten hemele. My vriendin in Pretoria is een van die min ouers wat hierteen veg, maar te veel Afrikaners is al te gretig om hul kinders te "verkaffer" (haar term).

AfriForum Jeug verkla Fifa en Plaaslike Reëlingskomitee by MRK

deur Afriforum,

AfriForum Jeug het vandag ʼn formele klag teen Fifa en die Plaaslike Reëlingskomitee van die 2010 Fifa-wêreldbeker by die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie (MRK) se hoofkantoor in Johannesburg indien. Hierdie klagte volg nadat die Potchefstroom-munisipaliteit AfriForum Jeug in kennis gestel het dat hul aansoek om op 10 Junie by die borgverhoor van die beskuldigdes wat daarvan aangekla word dat hulle die Potchefstroomse boer, Johan Strydom, vermoor het deur hom lewendig agter ʼn bakkie te sleep, te protesteer, afgekeur is.

In die skrywe wat aan AfriForum Jeug gerig is, word verduidelik dat Fifa en die Plaaslike Reëlingskomitee ʼn moratorium op die hou van protesaksies tydens die Sokkerwêreldbeker geplaas het.

“Die moratorium is direk in stryd met artikel 17 van die Grondwet, wat ons reg om vreedsaam te betoog verskans,” het Ernst Roets, AfriForum Jeug se nasionale voorsitter, gesê. “Die saak waaroor ons wil betoog, het te doen met die grusaamste vorm van geweld denkbaar. Om ons regte in hierdie verband te skend omdat daar ʼn sporttoernooi aangebied word, is totaal onaanvaarbaar.”

In die lig van die skending van AfriForum Jeug se reg om te betoog sal AfriForum Jeug ʼn minidokumentêr oor plaasmoorde internasionaal bekendstel in die komende week. Die dokumentêr sal handel oor plaasmoorde in Suid-Afrika en die rol wat Peter Mokaba daarin gespeel het. AfriForum Jeug sal pertinent ook beswaar maak teen die feit dat ʼn sokkerstadion na Peter Mokaba vernoem is, ten spyte daarvan dat hy rassegeweld en plaasmoorde in Suid-Afrika aangemoedig het en dat hy die regering beïnvloed het om die bestaan van HIV/vigs te ontken.

'Aanvaarbare' geweld op Marzanne Kruger

deur Vlad du Plessis,

Met die weiering van borgtog aan Marzanne Kruger se aanvallers sê Landdros Stanley Mkhari "Ek verstaan nie hoekom die kind tot so 'n mate aangerand is nie." Noodwendig wil ek weet watter 'mate' van geweld, teenoor Marzanne, dan vir die landros aanvaarbaar sou wees?

Die landdros se uitlating is werklik kommerwekkend. Waarom is die landdros bekommerd oor die 'mate' waartoe Marzanne aangerand is? Moet hy nie eerder gepla wees met die feit dat sy énigsins aangerand is nie? Verklap sy uitlating iets oor sy (en baie ander swartes) se sentiment oor geweld op blankes, selfs blanke kinders?

Met die verhoor van beskuldigdes in die ET moordsaak het ons gesien hoe rassesolidariteit die swartpubliek gedryf het om in groot getalle by die hof op te daag om hierdie barbare te ondersteun. Die algemene gevoel onder die swartpubliek is dat selfs die afgryslik wreedaardige wyse waarop ET vermoor is 'n goeie ding is. Die beskuldigdes is helde in die oë van die swartpubliek.

Dit is my argument dat swartes hulself verbly in elke aanval en moord op blankes. Dit spreek uit die feit dat hulle soveel kere ter ondersteuning van hul rasgenote se barbarisme by hofsake opdaag. Ek het in 'n vorige skrywe geargumenteer dat die ANC tot op sy hoogste vlakke 'n bloedige volksmoord op wittes begeer. Vele bewyse bestaan vir so 'n argument. Nie die minste hiervan nie is die implisiete kondonering van Julius Malema se moordliedjies.

Met kader ontplooiing in die regbank en die algemene irrasionele trant van swartrassesolidariteit, glo ek dat hierdie volksmoordbegeerte ook daar verteenwoordig word. Wanneer Landdros Stanley Mkhari, dus beswaar teen die 'mate' van geweld teen Marzanne maak, is dit moontlik omdat hy 'n mindere mate van geweld nie problematies sou vind nie? As landdros sou hy enige geweld teen haar moes verdoem, maar is dit moontlik dat die groteske aard van die aanval op haar dit makliker maak vir hom om sy plig na te kom? En as laasgenoemde die geval is, is dit dan selfs moontlik dat dit net gaan om plig, maar dat hy in sy diepste dink dat Marzanne gekry het wat sy verdien? Was die woord 'mate' 'n Freudiaanse glips?

Terwyl 'n boer, Johan Strydom, wat as filantroop beskryf is weens sy goeie werk onder swartes, 'n week gelede agter 'n bakkie aangesleep is, het 'n soortgelyke voorval enkele jare gelede, waar 'n swarte die slagoffer was, internasionale opslae gemaak. In verlede week se geval was die boer maar net een van die vele 'normale' aanvalle wat daagliks op blankes gepleeg word. Nóg sy dood, nóg die grusame aard daarvan het enigsins nuus in die buiteland gemaak. Ook plaaslik word sy moord nie as 'n rassevoorval getipeer nie. Dit terwyl die Reitz insident, waar koshuiswerkers betaal is om flou Oros koeldrank te drink, 'n groteske 'misdaad teen die mensdom' was.

Naspers doen heelhartig aan hierdie verdraaiing van die waarheid mee. Die linkse propagandahuis ontken nog steeds die volksmoord wat op die Afrikaner gepleeg word. In artikels oor die aanval op Marzanne Kruger skemer dit duidelik deur dat Naspers die 'effe' rowwe hantering wat haar oppasser, wat die aanvallers die huis ingelaat het, as gelykstaande (of ten minste amper gelykstaande) aan die diaboliese aanval op Marzanne, beskou.

Behalwe in ekstreem psigotiese gevalle, pleeg blankes nie hierdie tipe misdaad teen swartes of enigeen anders nie. Hoewel die bediening van oorverdunde Oros aan swartwerkers, te Reitzkamerwonings, tot 'n internasionale histerie verhef was, maak nóg Marzanne nóg die bakkiesleepmoord op Johan Strydom enigsins nuus in die buiteland. In Suid Afrika het die 'mate' van geweld teen Marzanne haar wel van plek op plaaslike koerantblaaie voorsien. Tog vir die anti-Afrikaner buiteland is nie eens die 'mate' van wreedheid genoeg om enige belangstelling in hierdie ekstreem rassistiese aanval op 'n Afrikanerkleuter te ontlok nie.

Die Afrikaner se vyande in die buiteland en plaaslik is velerlei. Simpatie vir ons saak is skraal. Vir óns, is die messe uit. Ter wille van oorlewing en bevryding is ons op ons self aangewese. Ons kan nie meer handjies gevou sit nie.